Talentverhaal Obaid Abrahimi

Hoe ben je in het onderwijs terechtgekomen?

Ik wilde altijd dokter worden, maar helaas werd ik uitgeloot. Binnen mijn Afghaanse familie ligt die keuze ook vaak vast: als je studeert, word je dokter of ingenieur. Omdat geneeskunde wegviel, ben ik aan de TU Delft gaan studeren met het idee om dan maar ingenieur te worden. In het derde jaar volgde ik daar een educatieve minor en liep ik stage op een middelbare school in Spijkenisse. Dat vond ik oprecht leuk. Voor het eerst merkte ik hoeveel energie ik haalde uit het werken met leerlingen en het overbrengen van kennis. Toch koos ik daarna bij mijn master nog voor offshore engineering, omdat ik toch een ingenieursmasterdiploma wilde hebben. Tijdens mijn master merkte ik al snel dat een baan als ingenieur niet bij me paste, maar toch heb ik mijn master wel afgemaakt. Daarna koos ik bewust voor een andere richting binnen het bedrijfsleven en ging ik voor mezelf aan de slag in de IT-sector. Dat was een leerzame periode waarin ik veel heb geleerd, met zowel mooie kansen als momenten die niet altijd makkelijk waren. In een fase waarin het wat stroever liep, kreeg ik een belletje van de directeur van mijn oude middelbare school met de vraag of ik daar wilde komen werken. Na dat gesprek ben ik op 1 april (geen grap) begonnen in het onderwijs.

Hoe zag je loopbaan eruit voordat je in het onderwijs ging werken?

In mijn jeugd en later ook tijdens mijn studie heb ik verschillende banen gehad in de sales. Dat werk paste bij me en heeft me veel geleerd over communiceren, snel schakelen en werken met mensen. Daarna ben ik software gaan verkopen aan bedrijven, een periode waarin ik inhoudelijk én persoonlijk veel heb geleerd. Het waren verschillende rollen en omgevingen, maar steeds stond het contact met mensen centraal.

Welke keuzes hebben geleid tot waar je nu bent?

De belangrijkste keuze die ik heb gemaakt, is kiezen voor rust. Dat was geen vanzelfsprekende keuze, zeker niet binnen mijn familie, waar status en titels zwaar wegen. Toch merkte ik dat ik gelukkiger werd van rust in mijn hoofd en van werk dat ergens over gaat. In het onderwijs kan ik iets betekenen voor anderen in plaats van alleen bezig te zijn met salaris of status. Vanuit die keuze ben ik verder gegroeid tot waar ik nu ben.

Wat was een belangrijk keerpunt in je carrière?

Ik denk dat ik meerdere belangrijke keerpunten heb gehad in mijn carrière. Voordat ik het onderwijs in ging, was dat het besluit om geen ingenieur te worden en het werk voor mijn eigen bedrijf af te bouwen. Het belangrijkste keerpunt van allemaal was echter het moment dat ik vader werd. Dat heeft mijn blik op werk, keuzes en prioriteiten blijvend veranderd.

Wat zie je als je grootste talent(en)?

Ik kijk vaak op een creatieve manier naar vraagstukken en zie daardoor meerdere mogelijke oplossingen. Ik vind het leuk om te puzzelen met ideeën en te zoeken naar manieren om dingen slimmer, eenvoudiger of net anders aan te pakken. Daarbij blijf ik altijd praktisch: een idee moet ook echt werken. Wat mij daarin motiveert, is de wens om iets te verbeteren en daarmee daadwerkelijk impact te maken, hoe klein die soms ook is.

Heb je een voorbeeld van een moment waarop je talent echt het verschil maakte?

Binnen de wiskundesectie zagen we dat leerlingen bij toetsen regelmatig punten verloren, doordat ze de opgaven niet goed begrepen. Dat patroon bleef terugkomen en dat vond ik zonde. Daarom heb ik het initiatief genomen om een boekje te maken waarin leerlingen gericht oefenen met het lezen en begrijpen van wiskundevragen. De focus ligt op wat er precies gevraagd wordt en welke stappen daarbij horen. Door hier structureel mee te werken, worden leerlingen zekerder en maken ze minder onnodige fouten. Dat zien we ook terug in de examenresultaten.

Wat drijft je elke dag om dit werk te doen?

Wat mij elke dag drijft, is de overtuiging dat elk kind recht heeft op gelijke kansen. Ik kom zelf uit Rotterdam-Zuid, woon en werk hier nog steeds en heb hier ook op school gezeten. Ik weet hoeveel talent en potentie er is op Zuid, maar ook dat dit niet altijd vanzelf wordt gezien. In mijn werk probeer ik leerlingen te laten merken dat er meer mogelijk is dan ze soms denken. Niet alleen door goed onderwijs te geven, maar ook door aanwezig te zijn en het gesprek aan te gaan. Ik besef dat ik voor sommige leerlingen een voorbeeld kan zijn, juist omdat ik hun omgeving en achtergrond begrijp. Dat verantwoordelijkheidsgevoel maakt dat ik dit werk elke dag met overtuiging doe.

Wat zou je willen meegeven aan nieuwe collega's in het onderwijs?

Docent word je niet voor niets. Er is altijd een reden waarom je deze stap hebt gezet. Houd daaraan vast, juist in de momenten waarop het tegenzit en het voor de klas nog niet loopt zoals je hoopt. Dat hoort erbij. Het begin is zoeken, soms ploeteren, maar met tijd en ervaring wordt het overzichtelijker en leuker. Geef jezelf de ruimte om te groeien en als je merkt dat een school niet bij je past, zie dat dan niet als falen. Durf verder te kijken, want er is een plek waar jij tot je recht komt en met plezier kunt werken.

Hoe zie je jezelf en het onderwijs over vijf à tien jaar?

De komende jaren zie ik mezelf vooral bezig met het ontwikkelen van goed en praktisch lesmateriaal. Materiaal dat docenten echt helpt in de klas en leerlingen ondersteunt bij basisvaardigheden zoals taal en rekenen, maar ook bij digitale geletterdheid en burgerschap. Mijn doel is om methodes te maken die helder en bruikbaar zijn en niet afhankelijk zijn van één persoon of school. Het zou mooi zijn als dat uitgroeit tot een platform met sterke lessen die vrij toegankelijk zijn voor iedereen, zeker in een tijd waarin het tekort aan docenten steeds groter wordt. Voor het onderwijs verwacht ik dat technologie en AI een grotere rol gaan spelen, maar niet als vervanging van de docent. Juist niet. Een docent is meer dan iemand die kennis overdraagt; het gaat ook om aandacht, vertrouwen en het zien van de leerling. Ik denk dat digitale hulpmiddelen vooral gaan helpen om beter te differentiëren, zodat docenten meer ruimte krijgen om dingen te doen waarmee ze echt het verschil maken.